Propius quam creditur

Susurrabat puer:

— O Di, loquere me!.
Tum cecinit in prato alauda ... sed puer non audivit.

Et magna voce puer:

– Di, loquere me!.
Tum tonuit in caelo tonitrus ... sed puer non auscultavit.

Et circumspectans puer dixit:

– Di, fac te videam!.
Tum nituit stella plus quam ceterae... sed puer non respexit.

Et clamabat puer:

– O Di, fac miraculum mihi praebuas!.
Tum vita quaedam nata est ... sed puer non percepit.

Et plorans denuo puer clamabat:

– Tange me, o Di, atque proba mihi te hic esse!.
Puer autem a manu sua fugavit papillionem,... et, ignorans Deum ei tetigisse, profectus est.

De Ulixe

Troia victa deis Ulixes increpavit dicens se nullam eorum necessitatem habere.

Ac iratus ei damnavit Neptunus respondens: “Ob tuam ferocitatem lues, et patieris et vagabaris ... nam opus sine deis hominem nihil esse intellegas est”.

Et a veneficia sapienteque anus dictum ei est: “Ut domum redeas, primum omnium descendes in mortuum regnum ad iter inveniendum”.

Vivis quod hoc iter facias. Vita tua est hoc iter, quia id ad sapientiam appropinquabit.

Ac ei Minerva (graeca Atenea), glaucorum oculorum, se tantum a quibus vellet spectari posse dixit.

Quondam magna voce Ulixes cogitabat: “Prope tenui Itacam, eam autem perdidi propter ventorum terribilium furiam. Ipse enim qui se perdidit sum”.

Minerva autem ei dixit: “Mortalium primus es, qui caput utitur”.

Post labores mari Ulixes agnoscit se tantum hominem in mundo esse ... “nec magis neque minus”.

Respondidit Ulixes procis: “Mundum quem manibus construxi, mihi eripere conati estis”.

Cum tandem denuo domi fuit Penelopae Ulixes dixit: “Nihil pulchrius homini est quam eius mundus, is quem manibus capere ad libitum potest. Ac tu, cara, mundus es meus!”.

Pecunia potest ...

Proverbium quoddam ait:

Pecunia domum emere potest, sed haud larem.

Pecunia horologium emere potest, sed haud tempus.

Pecunia lectum emere potest, sed haud somnum.

Pecunia librum emere potest, sed haud sapientiam.

Pecunia medicum emere potest, sed haud salutem.

Pecunia officium emere potest, sed haud honorem.

Pecunia sanguinem emere potest, sed haud vitam.

Pecunia concubium emere potest, sed haud amorem.

Tironis preces

Post longam precationum matutinam sessionem in monasterio, tiro abbati interrogabat:

— Omnes nobis hae preces a te, abbas, doctae, Deum ad nos appropinquare conducunt?

— Sine mihi cum quaestione altera –inquit abbas– te respondeat: Num hae preces omnes, quas precaris, afferent cras solis ortum?.

— Nequaquam! Sol oritur nam universali legi paret!.

— Haec enim est responsio interrogationi tuae. Quomodocumque precemur, Deus continuo prope nos est.

Ei stupefactus tiro ait:

— Itane futiles precationes nostrae sunt?

— Minime! Si bene mane e lecto non surgis, nunquam diluculum videbis. Itaque si non precaris, etsi Deus prope sit, umquam Eum senties.

Mare et ipse

Mundum totum vitamque meos circundas,
dum me spectas, inseparabilis comes;
tanta umiditate pleno
quam ex oculis continuo luo.

Mane quotidie susurras,
et vespere et noctu cantilenam
frangentum undarum
in alvum navis tibi data.

Solum cum venti se licenter agunt,
adamussim ad tympanorum repetitiones canis,
quae veriores a me preces poscunt.

Mare amicum, tam volubile mihi es,
modo navem suaviter permulces,
modo ei temere iram iacis.

Mare, tum quietum, tum iratum,
amicus es et inimicus meus,
sed tandem solum a te comitor,
tantum te in dies video et audio.

Fac mihi dicas, nam omnia scis, qualis coloris somnia sunt,
qualis mellis oculi eius facti sunt,
qualis vetiti aromatis coma eius cincinnata abluta est,
quale veneficio sensa mea fascinata sunt.

Fer, amice, lamenta ad litorem eius et spem mea.

Ubi supellex?

Seculo praeterito peregrinator quidam septemtrioamericanus iter ad Cairum feci, ad notum polacum rabinum Hafeth Aiim visandum. Peregrinator cum rabinum cubiculo simplicissimo pleno librorum atque sine supellectile praeter mensam sedemque parvas habitare vidisset, ei admiratus interrogavit.

— Ubi, rabine, supellex tua?.

— En ubi tua? –repondidit ei Hafeth.

— Mea?! Ego autem hac transeuns tantum sum!

— Et ipse! –inquit rabinus.

Hac nocte

Absentiae melancholia coquit
amantium pectore.
Distantiae solitudo gemit
cupientium anima.

Occursus spes germinat
quaerentium cordibus.
Crastina alucinatio vivit
somniantium fide.

Somnia enim me hac nocte.

Quaesivi lecti anconibus,
linteorum alborum deflexionibus,
lodicis tegentis calore,
imaginem tuam mihi sedantem.

Fundo pelagi tui scrutatus sum,
sinuosis tuarum formarum undis,
umidis corporis tui desideriis,
ad usque somniorum naufragium.

Quaere enim me hac nocte.

Maria inmensa sulcavi,
mundum totum circumii,
caelum stellatum percucurri,
ad usque cutis tuae iasminum.

Uvido gaudii volavi,
volatum alarum tuis adiunxi,
cor meum tuo aptavi,
ad usque eius litationem.

Remane enim apud me hac nocte.

Hac nocte, puellula mea,
somnia me,
quaere me,
... remane apud me.

Tantum verba

Iuvenis quidam ad sacerdotem inquietus prodiit ei interrogans:

— Presbyter, Deum quaero!.

Tum sacerdos fabulavit sermonem, quem iuvenis patienter audivit. Sermone finito, profectus tristis est iuvenis episcopum quaerens.

— Deum quaero, episcope! —ei inquit animi anxius.

Ille pastoralem iuveni legit. Is veneranter auscultavit, at lectio finita angore magno ad Papam profectus est.

— Quaero Deum, sanctissime Pater!.

Tum Summus Pontifex ei encyclicam narravit, sed illo momento sollicitus iuvenis coepit flere.

— Cur ploras? –ei Pontifex turbatus interrogabat.

— Quaero Deum, sed tantum verba mihi datis –inquit iuvenis oculis rubris et facie humidi.

Illa nocte et sacerdos et episcopus et Pontifex maximus idem somnium somniaverunt: Ei sitientes viatorem quemdam aquam rogaverunt, eis autem viator longe de aqua loquebatur.

Nautae cantus

Olim, o nauta, radices in terra reliquisti,
ut navem ad mare, quod desideria tua alit, solvas.
Sulcavisti nave aequor immensum,
sicut terram vomere sulcat colonus;
id spe somniisque sevisti,
sicut frugibus agrum seminat cultor;
id tandem precibus precationibusque conspersisti
sicut imbrem agricola caelo orat.
Ac omnium testis fuit Luna,
illa alba domina quam increscendi decrescendique vides,
cui secreta silentio tua narras,
cui verba quae a vento feruntur, mussitas.

Ligneum navis moderaminem aprehenso,
perpetuō scrutaris horizontem,
illam infinitam lineam unde singuli mane sol oritur
atque ubi singuli nocte tandem moritur.
Vento auribus reflante,
pluvia vultum laedente,
sale corium indurante,
vides manus deterere rudentes contendendo,
funes nodando, contignationem poliendo,
et labia aura marina fatisci
dum dies agere sentis, et menses, et annos...

Etiamnunc de mari somnias, nauta,
et de velis, et de antennis, et de ventis,
qui tibi crista singulae ondae sine pavore
veritatem suam dant, laetitiam et maestitiam suas.

Tum, in noctibus dum Luna cinerea
super obscuris altisque malis se praebuit dubia,
comprobas vitam undarum spuma tuam inesse.


Ac remigando simplicem quaerens veritatem continuas,
in malaciis procelliisque aquarum, solium, aurarum et lunarum.
Nullo desiderio praeter ventum
atque sete tantum caelorum stellarumque

Mane hiemis frigido urbe post reliquisti,
ut aeternum horizontem sequeras,
illum quod finem somniorum determinat
post vitam quam nihil aliud, nisi dierum continuationem
plenarum consiliorum offensionumque,
conatuum defectionumque est.

Nunc venti vela blandiuntur,
in malis sibilat canor zephyri aeternus,
dum cursus, moderamine firmo, te ducit
ad omnes stellas quas videre possis,
ad tanta dilucula quae restent,
ad tantas noctes quibus cum luminosis diebus somnies,
dum undae ludentes sutiles alveum tuum pulsent,
sicut tympanum, cuius sonitus ab imis abyssis surgant,
ad quas quandōque proficisceris, tum in perpetuum,
neque comitatus erit praeter gaviae delphinesque,
nec lapis albus ubi nomen sculpatur,
tantum tibi erit aequor aeternus tumulus,
ab undis cum spumis delineatis volutum.

Tum tristem minus nautam terra habebit,
beatum autem magis nautam caelum.
Interea in occasu suo sol cadet,
atque tepida dubiaque crepusculi lux
naturam totam involvet, o nauta.

Ad succurrendum

Quondam via urbis puellulam leve veste vidi algentem; sine spe escam inveniendi dignam videbatur.

Iratus sum atque Deo dixi:

- Cur haec fers? Quare nihil facies ad eis succurrendum?

Animo in re posito, silentio ambulavit domum.
Iam domi, me lecto iacente, oculis in lacunarem fixis, mihi longissima fuit illa nocte.

Subito, medio noctis, me intus, vocem sensi. Illa vox mihi inquit:

- Ad eis succurrendum iam aliquid feci... TE feci!.

Tristitia

Nuntium maestum dandum est:

Praeclarus magister, Hans Henning ØRBERG (21º Aprilis 1920º natus), danica urbe Grena nudius quartus (17º Februarii 2010º) mortuus est. Notissimi “Lingua Latina per se illustrata” operis, quod a multis nostrorum utum est, ille auctor creatorque fuit.

Consolationem unam habemus, care magister: Nunc in caelo cum Cicerone, Caesare, Vergilio, multisque aliis Latinice colloqui poteris.

Semper precationibus nostris eris.

Sit tibi terra levis

Illunis nox

E ponto spem bibis dum ad pontum lacrimis reddis aquam datam.

Prospectas illunem noctem; animadvertis autem quo atrior est nox, eo melior stellas videre potes. Et tum anima exsaevit.

Oblitas carminum lineas in sideralibus lucis scrutaris, ac dies Paradisi aeterni reminisceris.

Unguibus laceras opacam Olympi memoriam evocans patentes colles et extentos, florida prata et odorosa per quae rivuli e glacie scatentes confluunt in illud flumen quo, sicut speculum, nostros vultus redditos spectabamus, dum in aurem mihi insusurrabas illam ardentem sententiam quae labiis tuis tremefacit.

Hodie, dies vulnerantes Cupidinis sagittas rememiniscens, hoc basium tibi mitto in eadem lagoena qua nuntia in mare iecisti post nautam quemdam in terra sine nave exspectantem.

Ignem in basio euntem cave, ut calor eius longas hiemis noctes tepescat cum somnus in somnium tam desideratum te proicit, cuius excubitor me esse scio.

Amantibus amatisque.

Definitiones

Olim mihi quoque die interrogabas atque quoque die tibi respondebam ...

‒ Quid flos? —quaerebas.
‒ Subtilis pulchritudinis patefactio —tibi aiebam—, laguncula fragrantiae, multiplicissima naturae simplicitas tam tenuis ut āēr auraque.

‒ Teneo, at quid āēr?
‒ Suspirium leve ubi luna fluitat.

‒ Et luna... quid est luna?
‒ Locus ubi amore capti amplexum aeternum quaerentes uterque inter se exspectant.

‒ Quid amplexus?
‒ Traditio, proemium ardentis basii.

‒ Quid enim basium?
‒ Deditio, sublimis amoris patefactio.

‒ Quid amor?
‒ Carcer quidam e quo metus doloris causa nemo exire vult.

‒ Quid tum dolor?
‒ Ignis qui ob res longinquitate restantes te comburit.

‒ Quid longinquitas?
‒ Spatium quod absentia notatur.

‒ Quid enim absentia?
‒ Inanitas quae somniis impletur.

‒ Quid tum somnia?
‒ Somnia spes desideratorum sunt, infinita cupiditas quae vitam opplet.

‒ Quid et vita?
‒ Vita ut venter gravidae mulieris est: demum nascimur cum ab eo proficiscamur, ad Deum eundum.

‒ Quid tandem Deus?
‒ Summa plenitudo composita ab additione omnium rerum, animatarum inanimatarumque, sensuum, permotionum ...

Sed hac nocte, puellula mea, nihil mihi interrogabis nam labia tua rubra in meis ardebunt. Tacite nos oculos intuebimur et amor a nobis fiet ars.

Volventibus annis

Hac etiam nocte volavi
in aromatibus corporis tui
et tenuitatibus orographiae.
Fugati volatu decessi
securitatem navis
ut suspiratibus tuis animam dederem.

Deorum benevolentia
mihi insaniam attingam
cupidinum sivit
atque fragantis inebriem
formarum libidinosarum.

Me coxas tuas amplexo,
nectares vetitos bibi.
Me collo tuo capto,
camporum patentum
odores olfeci.
Me cute tua illaqueato,
illecebrarum dulcedinem degustavi
Me coma tua implicito,
caelestem angelorum canorem sensi.

Aliquotiens, multoties, solitudine maris,
intus in me tantum ades
ut ne absentia quidem spatium sit,
nec spatium absentia.

Nam hic, infinito marium sulcans
aequore circumdatus,
nulla terra visa praeter a memoria evocatam,
adhuc calorem labiorum ardentum in meis sentio.

Igne eos inussisti
visceribus entis reconditis.
Scalpro petream rupem sculpsisti.
Sorbilo vitae poculum opplevisti.
Multa suavitate domuisti
equum indomitum.
Osculis catenas liberasti.
Clam, atra nocte, machinasti
somnium spei alucinatae ...

Et ecce me, remum capto, animo in gubernaculo,
distantiam speculante,
procelosum mare acre adspiciente,
scrutante caelum stellatum ...
ut omnia ad insulam remotam tuam ducant,
ubi tu, nympha opalina, abstergebis
felles meorum malorum,
amarores dierum praeteritorum dulcorabis.

Atque in postremo sublimique halitu,
vitam vitae dabis, rationes rationi,
spem spei.
Ac tandem coronabis basio aeterno
occursum perdiuturnum quo anima corpusque fundantur.

Ubilibet felicitas sit!

Et dixit illis angelus: “Nolite timere; ecce enim evangelizo vobis gaudium magnum, quod erit omni populo, quia natus est vobis hodie Salvator, qui est Christus Dominus, in civitate David. Et hoc vobis signum: invenietis infantem pannis involutum et positum in praesepio”.

Et subito facta est cum angelo multitudo militiae caelestis laudantium Deum et dicentium: “Gloria in altissimis Deo, et super terram pax in hominibus bonae voluntatis ”.

(Lucas 2,10-14)

Natale hilare et Novum Annum faustum vobis ex imo corde exopto.

In memoriam Iohannis-Baptitæ Humeti

Hodie de cantautore (cantore autoreque) hispano meminisse volo:

Iohanne-Baptista Humeto (http://www.jbhumet.com/), vico valentiano, hispanice Navarrés appellato, die 4º Ianuarii anni 1950 nato et Barcinone recte hodie abhinc iam annum mortuo.

Musica eius formosus canor scriptione comitata, quae simpliciter pura imaque poesis animam implens erat. Itaque elegi cantionem eius illustriorum, nisi illustrissimam: «Nondum sum» inscripta. Agedum!.

Saepe censeo me fortitudinem habēre,
nam sine pecunia mihi officium libet,
ab illa nocte qua Deus voluit
me cum veneficio cantionis onerare.

Et nunc sinceri tandem simus,
nam etiam ego a pecunia vanitateque movetur
ut haud minus quam amicis meis sim,
qui cum suspiratu libertatis satisfaciuntur.

Lucella quaedam, quae vix videtur,
cum egomet solus sum, mihi ait
me non esse, me nondum esse

Saepe censeo maximum quod
ab homine haberi, famem sciendi esse,
nam aperire librum sicut aperire alas
illorum quæ numquam possidentur, est.

Et mundum tuum aedificare incipis
idearum in secundo intuitionis,
ad finiendum sub fundamentis,
subiungantibus sensibus, rationis.

Lucella quaedam, quae vix videtur,
cum egomet solus sum, mihi ait
me non esse, me nondum esse

Saepe cum re quada vibro:
conspectus mihi pulchrus videtur si in pace aspicit;
ob catulum deerratum,
nam sic video laetitias meas, vadititio fugax.

Et suffero quod adsum ad laterum
oppressi alligatique qui ambulando incipit,
nam Ille fecit mundum circumagentem
et Ei cantandum ut non oblilviscatur offesionem eius.

Lucella quaedam, quae vix videtur,
cum egomet solus sum, mihi ait
me non esse, me nondum esse.

Ubicumque sis...

Tecum in memoria

Adhuc memini quomodo spatii aggere,
adversum ampluum stellarum mare,
ille loco convinimus tunc coetum in terra;
ea nos occurrere promisimus,
tabernam ubi caffeum bibere statuimus.

Ac in memoria remansisti,
singula enim mane expergiscor
auroræ solis radiis facie tua reditis,
dum oculi tui clausi mihi te dormire aiunt.

Atque in memoria verba mansierunt,
momenti, desideria speique,
longas iasmini odore noctes inundantes.

Quia nec tuorum basiorum unum oblitus sum,
nec blanditiarum tenerarum unam,
nec amplexuum amantium unum.

Te tota vita amabo.
Nam tecum in memoria
corde semper est eritque ver.

Dona mihi hanc noctem, regina mea,
ut cum cras surgam
et fenestram aperiam,
cubiculum aere tuo plenum sentiat.

Ad matres quae amant, præsertim unam amantem et amatam.

Quid epistula non mitta? –nuntium spectans.
Caelum est locus ubi somnia veritas fiunt.

Lignator tenax

Erat quondam lignator qui operam quaerens se ad fabricam tignariam praebuit. Salarium condicionesque optima erant; itaque bonam laborem lignator ille facere decrevit.

Primo die apud praefectum societatis adii, qui ei securem dedit atque locum designavit. Laetus ad nemus homo exii ad accidendum. Uno die duodeviginti arbores straverat.

–Tibi gratulor pro labore tua –ei praefectum ait–, perge ita!.

Verbis praefecti animato, lignator assecutionem suam superare volui. Itaque illa nocte mature in lecto cubabat. Mane prius omnibus surrexit et cito in nemus profectus est. Tametsi labor, tantum quindecim arbores straverat.

– Forsitan fessus sim –putavit et occasu solis in lectum incubuit.

Prima luce experrecto, in nemus propero profiscebatur ut numerum arborum stratorum superare conetur. Sed ille die ne undecim quidem sternere potuit; postridie septem, et postero quinque et postremo ut duas arbores secuisset, vesperem totam devovit.

Sollicitus quo praefectus putavisset, lignator adii apud eum ad narrandum quod accidebat. Ei iuravit se maxime pro labore nisum esse. Ea re praefectus interrogavit:

– Quamdiu securem non acuis?
– Acuere?! Nullum tempus ei acuendo habui –inquit–, nam accidendo arbores operam dedi.

Affabulationem ponete vos

Luce lunae saltantes

Autumni erat vespere diei lineamentis vernis, cum coloribus iriferis horizon tingitur atque sol in occasum se abdit ut lunae caelum sinat, ..... aut forsitan —aliter— veris erat diluculo diei autumnalibus tinctis, cum et sol implens omnia luce oritur, et natura tota expergiscitur, et aves provolant, et flos petala aperit, et linteum ubi noctu stellae pendebant, sicut inaures auricillae pensiles, caelureo colore pingit ...

Nihil refert quomodo esset, utrum vespere an diluculo, nam ille viator, qui per amplum caelum, ut venditor stellarum, equitabat animam dereptam, sensum existentiae ipsum, inter vestigia cometarum per universa sulcantium quaerens, ad tellurem fessus defatigatusque advenit.

Per illam ambulante speique iam carente, litore vitae invenit nuntium lagoena intus marivaga, aequore agitata inter spumosas undas, contentum. Ex illa chartam albam extraxit... tam vacuam atque simul plenam!

Caute legit quod non scriptum erat, verba autem videre scivit ubi deerant... sed post res inteminabiles adversas tantas a deis datas, ille viator aspiciebat semel atque iterum, dubie, spe autem; metu, laete autem, multitudine sensorum variorum, id quod volubilibus ventis ei dabatur.

Qui deus denuo sensibus eius speque ludebat? Quam novum ei casum dea Fortuna parabat? At forsitan erat denuo Fati ludibrio?

Onerosum opus sine cursu per infinitum quaerere animam perditam!

Attamen ille die quidem eius deus quidam miseruit. Fortasse Volcanus, divus excusor in sublimi Olympo, commotus hominis illius defatigati causa cuius fatum procudere cupiebat, nam ipsem admonebat in ustrina cudentem eo mallei ictibus rubrum ferrum usque formam in dura incude ei dat et subigit metalla. At forsan venusta Venus, quae plena amoris, ignem sollicitudinis extinguere consensit. At ipse Iuppiter, optimus inmortalisque, pacare bellatori vulnera vitae sanguinolenta voluit... re vera causam nesciebat, sed aiunt hominem ille die id quod in caelo habebat et eo perdidit invenisse: fragmen animae quod a mortalibus dii auferunt et sese delectant iis id quaerendo coactis.

Iter ad Ithacam suam ita incepit, ad insulam, ad patriam. Quaerens mundum dilectum, animam cupitam, semper desideratam...

Nam enimvero nullus homini mundus est quam ille ubi incolat quod amat!

Sed mox scivit omnes deos non eius miserebantur, nam solvendo ad mare Neptunus agitabat aquas Æelusque ventos. Et tum illud mare, amicus ante, adversum factum est.

Et aiunt eum errabundum ex tunc per circumdantem pontum a mutabilium undarum voluntate navigare, atque usque donec ad litus insulae suae appellere, singulis plenae lunae noctibus eorum animarum imaginis reditum amatorie saltantes videtur... ad usque auricoma Aurora, soror Solis materque Matuta, surgit aureo curru ab duobus formosis albisque equis, Fulgente Stellanteque, tracto nuntiandum diluculum diei...

Quam mirus mundus!

Iamdiu vobis cantionem notissimi septemtrioamericani cantoris quamdam memorare volui. Hodie idem acturus de altero, de homine simplice die 4º Augusti mensis anni 1901i (nam abhinc 108 annos) urbe Nova Aurelia (Ludoviciana - FASC) nato, qui 6º die Iulii mensis anni 1971 cum anima aurae discessit. Is de quo loquor scilicet tubicen Ludovicus Bracchiforte (anglice: Louis Armstrong) erat.

Ex cantionibus eius hanc, “Quam mirus mundus!” inscriptam, elegi. Quoniam in scripto cantionum continetur aliquando memorare oportet, nam... nihil est cantio, quamvis pulchram musicam habeat, nisi nuntium in ea celatum intellegitur. Ecce enim scriptum eius, fruimini id:

Video arbores viridis et rosas rubras.
Video eas tibi mihique florescere
et tum mihi ipsi cogito: Quam mirus mundus!.

Video caela caerulea et nubes albas,
nitorem diei benedicti, obscuritatem sacrae noctis
et tum mihi ipsi cogito: Quam mirus mundus!.

Arcus pluvii colores tam pulchri in caelo
quoque facie hominum commeantium insunt
Video amicos se salutantes, dicentes “Ut vales?”.
Vero autem dicunt “diligo te”.

Audio infantes plorare, eos crescere aspiceo.
Hi multa magis discent me unquam sciam.
Et tum mihi ipsi cogito: Quam mirus mundus!
Equidem mihi ipsi cogito: Quam mirus mundus!