Verba silentii

Verba silentii hodie in aere sinui. Silentii quod quiritatio est, quiritationis quae anxietas, anxietatis quae spes.

Quid tum est silentium? –mihi interrogas oculis in meos fixis. Silentium aliis clamor dilaceratus, aliis imperfecta expressio desiderii, aliis susurrus verborum amoris catenatorum, ... multa tandem est; sed sensus semper plenus sine altero anhelito quam continua praesentia ideaque constanti.

Nam verbarum memoria etsi in absentia tua felix me fit, renidentia fixa quae me sentire affert, ebrietas odorum me in sublime fert atque imago tua ipsa tacita me somniare incitat.

Quotiens horarum, quae anni fuerunt, silentium Penelopes fuit comes!. Haud unum nec duos, sed decem annos Penelope Ulixem exspectavit. Indefessa et serena et firma. Eo ita erat ut hodie nomen suum fidelitati dat. Erat ei silentium musica concentus plena, quam placide, dum texebat retexebatque, oculis ad mare positis audiebat, ad illud mare quod ei de praesentibus futurisque aiebat, idem mare quod aeres adamati eius evocabat atque curabat aeternam spem,... quae eiusdemmodi ut exspectata erat, advenit: silentio.

Verba silentii hodie in aere sinui. Silentium quod susurrus est suavis in auribus cuius audire scit, et blanditia aurae sapore maris, et sensa nuntiorum occultorum onusta solum quibus auscultare eos sciunt.

Vero hodie silentium meum verbis amoris onestum it ... silentio!.

Fabella

Tute iam a multis vestrum haec fabella nota sit. Tametsi eam hodie memorare volo.

Die quodam perdudum –antequam omnia essent– mundo virtutes vitiaque cohabitabant. Quondam otiosa erant, quamoberem sese latendo ludere convenerunt.

“Numero ego, numero ego!” –clamavit Amentia. Tum Pax Consensionem pacificare conata est; sed denuo Amentia clamavit: “Numero ego, numero ego!”. Nemo autem negare voluit.

“Unus, duo, tres, ...” –coepit Amentia numerare.

Itaque vitia virtutesque se abscondendo inceperunt. Pulchritudo in lineam mare ab occasso solis dividentem se abdidit, Natura post saxum, Dilectio in guttas roris matutini, ... sed Amor ..., Amor nullum locum in quem se latere inveniebat. Nam vero dicitur, eum, cum non habetur, difficillime celandi esse.

“... duodesexaginta, undesexaginta, sexaginta ...” –Amentia numerando continuabat, dum vitia virtutesque se latendo prosequebantur.

“... et centum. Iam eo! Iam quaerendo incipio!” –clamavit tandem Amentia.

Amor, nam nullum locum inveniebat, se post rosetum abscondere decrevit.

Amentia incepit quaerere et invenire... Naturam post petram, Fastum Superbiamque in summo arboris altae cacumine, Invidiam post umbram Triumphi, Pulchritudinem in horizonte pereleganti, etc. ..., sed Amorem... Amorem non inveniebat. Nam vero dicitur eum, cum non habetur, difficillime inveniendi esse.

Tum Invidia Proditioque ut latebrum Amoris Amentiae detegant intervenerunt. Ibique virgam Amentia furculatam punctamque cepit et in rosetum pungere continuo coepit. Et ita magis magisque rabide iracundeque.

Cum tandem e roseto Amor exire potuit, duo sanguinis flumina ab oculis manabant.

“Quid feci!” –horrifice Amentia clamavit–, “Quid feci, nam caecus Amorem factus sum!”.

Tum Amor voce amabile ei dixit eam ut ductricem fortasse servituram esse. Amentia quidem assensit.

Ex tunc aiunt, et vero est, Amorem caecum esse... et semper, semper ei Amentia comitatur.

Silentio incenso

Litteratim, verbatim, lineatim, sententiatim, singula capita complentur textu imperfecto ad eamdem historiam paginis eiusdem libri diversis scribendum.

Solum cum liber clausus manet, paginae inter se tangunt, amplectuntur, basiant; clam aspectibus quorum eas legere volunt. At cum eae aperuntur, o caelos, ex iis anhelitus reditus, anxietas reoccursus surgit, dum fluitat super chartam spiritus litterarum quae illas implent.

Equidem mutuo bracchia porrigentes se quaerunt, silentio incenso gementes, et maledicentes aera qua disiunguntur.

Meliusne librum vitae nunquam aperire esset? Namque legendo fortasse alterum laedetur.

Meliusne eum clausum sinere et ita conatus quidem suspicetur, sine sciendo, opus occursus aeterni infinitum se in ipso abscondito scriptum esse?

Solum enim cum liber aperitur, ut si epistula amoris ageretur, litterae eo scriptae humiditate lacrimarum cuius eum legit, maculari possunt.

Iam satis est! Nam oculi hi mei nubibus teguntur, et magis haud scribere possum; nam visu me privat hic sensus qui paginis eiusdem libri diversis datur, cum lineatim eamdem historiam scribunt.

Ad semper amandum

Manibus fati

Anus tres, maiores aiunt, esse quae vitam texunt. Prima Nona (Κλωτηω graecis, Urðr germanis), altera Decima (Λάχεσις graecis, Verðandi germanis), Morta (Άτροπος graecis, Skuld germanis) tertia vocantur.

Illa colo, cum nascituri sumus, fibras lanae in filum net. Colores lanae eligit: aurea felicibus momentis, alba bonis, atra malis, etc. Glomere facto, confectum fatum est, et id Decimae dat, ut ea cylindro filum glomeris circumplicet, huiuscemodi etenim cursum vitae recte evolvi curet.

Postrema tandem inflexibilima, continuo spectans quomodo cylindrus Decimae accrescit, donec multivola filum necopinato secat cum aurea forfice. Morta non reveretur aetatem, divitias, imperium..., neque distinguit inter deos aut homines. Itaque finem dat vitae.

Hae tres mulieres Parcae (Μοῖραι graecis, Nornir germanis) appellantur. Iuvenissima earum Nona dicitur esse, Morta autem senissima.

Tum pro certo habeo nos omnes manibus Parcarum esse. Idcirco noctibus cum me ad mare inspiciante infinitum, cogito de illis.

Net Nona filis albis, atris, aureis... et coloribus multis dum in orbes glomerat lanam.
Cuius coloris meum esse nescio.

Decima volvit in cylindrum filum dum cursum vitae praeterit.
Quam longus erit... nolo scire.

Morta forfice aurea manu filum adspicit, subridet sed modo exspectat.
Quando eum secare vellit, quoque scire nolo.

Sed dic, Nona, mihi quaeso quomodo superiore coli coacta erat ex quibus glomus nevisti, quod tam ampla maria mihi sint?; et tu, Decima, quid est nunc color glomeris?, nuncubi aureum forte stamen erit aut numquam non fuscum asperumque?; et tu, Morta, dic mihi equid... sed, minime. Tace!. Melior autem nescire est. Satis est an forficem procul a filo manes, nam mihi transire mare ad insulam somniorum meam sinere oportet.

Ultra mare qua navigo fasciculus rosarum tradendum mulierem in pectore fixam est. Illic adest, ubi undae moriuntur, oculis mari positis, quoque texit retexitque somnium. Quondam lacrima elabitur oculis, exspectans basiis meis abstergi.

Sensu tanto, sensu pleno

Sagittam, quae volans ad caelum in pectus quoddam se fixit, iecit Cupidus. Hodie ex illo vulnere rosae pro sanguine manant.

Idcirco ex illo pectore tibi carmen componendi desiderium surgit. Fortasse haud pulchrissimum orbe terrarum, sed profecto sensiferrimum. Sensu tanto ut cum a poeta legatur, is animam suam eadem suavitate qua chordae clavicordii ictu malleorum vibrare eademque teneritate qua penna cadens vento motari sentiat.

Sensu tanto ut cum chitarista digitis chordas chitarae stringat, idem gaudium cui mulcendo capillos mulieris intricatos sentiat.

Sensu tanto ut cum violinista per tensas violinae chordas arquum perlabatur, se apud aures susurrum angelorum tremulum audire credat. Et tubicen cum emboli tubae pulset, se papillas virginis turgentes tangere credat.

Tanta tandem venustate ut ipsi dii zelotypi fiant

Carmen cuius versus loquantur de insula quadam ubi quaeque unda sit basium in litore dormitans; in qua ut vexillum amor sit, quodque diluculum blanditia interminabilis, quisque vesper aura refrigerans, quodque crepusculum canticum lunae.

Et oculis clausis, imaginem delineatam tuam inter aquarum murmur et lunae repercussum quae in iis spirat, spectare; dum anima tua nuda per caeruleum caelum volans videtur.

Si forsitan exspectatur verum sensum, sine dubio quaesitum in stellas petendum est.

Quibus a Cupidi saggitis vulneratis sunt.

«In aere susurrans»

Heri temere audiebam cantionem quamdam quae a Roberto A. Camerario (anglice: Robert A. Zimmermann) cantore, magis noto ut Bob Dylan, urbe Duluthe (Minnesota - FASC) 24º Maii 1941i nato, composita anno milesimo nongentesimo sexagesimo altero est. Multifariam est hodie dies munerum, nam eis locis celebratur Epiphania (cum illi tres Magi ab Oriente apud casam qua Dei Filius natus erat, aurum, thus et myrram portantes adventi sunt; cetera iam a vobis scitur). Itaque huius cantionis scriptum sit quidem munus Reginae meae (vobisque lectoribus).

Haec cantio, “In aere susurrans”* inscripta, hodie, quadraginta septem annis post, memorari meret. Ecce scriptum eius:

Quot viae sunt homini peragrendae
antequam is homo apelletur?
Quot maria sunt columbae albae cirumvolanda
antequam ea in arena dormire possit?
Quotiens sunt cannonum tela pervolanda
antequam persemper vetentur?

Responsio, amice mi, in aere susurrans inest…
Responsio in aere susurrans inest.

Quot anni mons exsistere potest
antequam a mare dissolvatur?
Quot anni sunt hominibus quibusdam vivendi
antequam eis liberis esse sinatur?
Quotiens homo suum caput vertere potest
et plane fingere se non videre?

Responsio, amice mi, in aere susurrans inest…
Responsio in aere susurrans inest.

Quotiens sursum est homini aspiciendum
antequam is caelum videre possit?
Quot auriculae sunt homoni habendae
antequam is planctum ceterorum audire possit?
Quot mortes sunt adhuc habendae
antequam nimis mortui iam sunt sciamus?

Responsio, amice mi, in aere susurrans inest…
Responsio in aere susurrans inest.

Responsio in aere susurrans inest...

Atque ego adiungo: Quot maria sunt navitae naviganda antequam ei a fato in insula somnium sua quies detur?

Responsio, regina mea, in aere susurrans inest...
Responsio in aere susurrans inest.

* Anglice inscriptio: “Blowin’ in the wind”.

Abusque anno acto

Pridie kalendas Ianuarias anni bismillesimi septingentesimi sexagesimi primi a.U.c. (vel die trigesimo primo mensis Decembris anni bismilesimi octavi p.C.n.), dum vigilia noctis frigidae prima, gurgite ab alto in quaterno navis scribebam: Latitudo 42º 17' 44" ad Boream, Longitudo 38º 20' 43" ad Zephyrum; temperies: -2ºC; caelum valde nubosum; ventus modicus e Cauro, velocitate quinquaginta sex fere chilometrorum per horam (gradus septimus scalae Bofortis); mare fluctuosum (gradus sextus scalae Duglae); visibilitas mala; humiditas 63%; pressio 1.014 hPa (hectopascalium)...

Post annotationes quotidianas clauso quaternum, apero fenestram cellae, aspecto ad informem horizontem, qui caligine confunditur. Vultus gelidis guttis a vento proiectis vulneratur atque halitus sentitur glaciatus respirando. Levem per nubes lunae crescentis lucem hariolatur.

Actus iam annus est, novi adventus verumtamen nos laetificat, quod ut semper multa coepta et nova agere petemus, sed obliviscimur voluntatem deorum. Ii enim consilia nobis etiam habent, quae saepe umbrare spem nostram videntur. Dii autem aiunt nullam umbram esse ubi solis nitet, veluti in mea insula. Ibi interdiu oriuntur flores multorum colorum, canant passeres formosi, itidem cum vesperascit, aer impletur venustatis musicarumque variarum. Illic vitam sorbillo, etsi hodie ultra undecim milia chilometrorum ab ea absim.

Pridem rediens illuc sum, quamquam procella aliquoties mecum ludant eiusdemmodi ut iam cum Ulixe fecissent. Sed quae dico! ... hodie nihil refert, nam in annum novum versus abusque anno acto, ac tantum spem alere decet.

Omnia desideria vestra cum Anno Novo vobis fieri exopto!