Nequeo sine lacrimis scribere

Die quintodecimo ante kalendas Augusti anni MMDCCLX a.U.c. (vel ut hodie dicitur, die 18º mensis Iulii anni MMVII p.C.n.), alto scribo:

» Prosecutur cursus modice, auster enim suaviter perflat, levis autem maris motus adest et mare tentum ab occasu.

» Mane nautica ministeria geritur et crucis apparatus datur. Vespere denuo nautica ministeria, apparatus totus oneratur et tandem malo vacuo navigamus.

» Idonea ad navigandum tempestas manet, nam per zonam maris quamdam magnis pressibus, circa 1.028 mbs, suavibusque ventibus.

In navis quaternum quotidie scribo quomodo dies aguntur, et dum id ago, haud sine tremulo corde, memini quomodo cum dormiens es, te silentio noctis aspicio; quomodo basiis faciem tuam tego; quomodo blanditiis teneris corpus tuum delineo; quomodo te quando modo praesagium eras, iam amabam; quomodo iam longe te sine ubicare venerabar. Tum lacrimis oculi implentur, tum anima felicitate exuberat.

Plenis velis

— Quiescisne, ductor?
— Quis? ... Ah!... Minime, nauta!
— Quid enim agis?
— Tantummodo ad longinquitatem aspecto.
— Quid illuc quaeris?
— Terram cuius portum adventavero, ubi applicuero atque vela submissero. Ibidem ancoram iaciam.
— Quid eo te illicit?
— Nempe non tua interest, nauta!. Nullius interest!
Num de rebus tuis quaesitus es?
— Hahahaha, ductor, te atque res tuas ridam! Nemo transit per vasta maria procellosa sine causa.
— An tu, me interrogans, quid tecum?
— At ecquando portum quemdam petivisti? Ductor, milia maria iam sine præfinitum cursum transiimus. Non intellego qua de causa, quam ob rem nunc...? Pro certo habeo tibi non ullam stellam ignotam sit.
— Tace, nauta vecors, nonne percepisti caelum maestum est?. Nam iubar sideris pulchrissimi meliorisque abest. Id cuius mihi et calorem et quietem et vitam profecto dat. Te testor, miser, ubi illic simus a me manus tendentur et caelum tangetur. Tum istud iubar denuo lucescet. Quid habebis igitur de hoc dicere?
— Insanus, rector, factus es!!!
— Itane credis, prave?
— Quis credere potest caelum tangi posse?
— Ipse credo et assevero. Sed garrulitatis absistamus! Nam malacia abest et ventus favet! Clavi moderator, cursum mane secundo vento! Nautae, vela tendite! Stella magna exspectans est, ergo ad eam navigemus!

Quam citissime

O plena luna, ... verone amantibus quibus tibi rogantes veniunt, ut eorum dilectis suspiria amoris onusta feras, desideria cedes?

O undae quae frementes in rupes frangitis, ... verone lagoenas amoris nuntiis inter spumas albas vestras involutis ut ad remotum locum ab amante habitatum feratis, adamantes in vos iactant?

O aura maris indomiti salsa, ... verone basia, spes, somnia, desideriaque amore captorum et amantum, se sibi in spatio desiderantes, inter aethere et suavi venti marini aromate in gracili volatu fers?

Tunc expectate, aura maris, audite, undae audaces, animum attende, luna plena, enim quidem nuntium vobis dare habeo, unum cui causa vitae meae est, insania mentis meae, essentia naturae meae. Dicite ei me eam amare. Satis est. Ea cetera intelleget.

Sed ite cito aura maris, undae, lunaque, nam scio ita ei receptionem, sicut mihi missum urget.

Olim ita erat

Olim mare tantum aqua summa erat.

Hodie speculum coeli mihi est,
quo canantes sirenes audiuntur.
Hodie maria somnium mansio,
ubi pulchra cantica undis fiunt.
Noctu, cum tacet omne mare,
levem undarum murmurem
et carinam aquas secantem
enim ipse solum percipio...

Olim mare tantum aqua summa erat.

Ut ei celeriter perferat,
et in eius aures de appetitionibus,
quae igne me exurunt,
dolorique, qui spatio fiat,
insusurret, vento verba pono,
et in maris aqua basia
ut ei cito de corde dicat.
Cum somniis meis cedo.
Imber vernalis autumno
super contignationem.
Magnis aquilonaris perflatis velis
malacia navis leniter agitatur.

Olim mare tantum aqua summa erat.

Me quaerente crepidonem
qua eius oculorum pharus stat,
manet anima mea convulsa.
E navi in insulam viridem egredi
iamdiu vehementer cupio.

Olim mare tantum aqua summa erat.

Prora ad ventum

In caelum stelliferum oculis sursum,
lineam quae mare a caelo secat,
picturam porphyreticarum
caesiorumque colorum pictam,
sine intermissione intueris,
imaginem eius aequore
delineatam quaerens. Ita stas.

Interdum aquam in mare
oculorum tuorum fundis,
et cum ea fragmen somnii,
eam clamans, propere fugit.

Navita qui et in maris vastissimi
medio et nomine eius in malo
amore scripto litteris pulchris
laetus canansque navigas,
quis clavum navis tuae gubernat?

Fulices in antemnis considerunt
ut te in nave cantitare audiant.
Nauta qui per altum plenis velis
pleno amore ad eius portum petis,
perge, vir intrepide, perfer
navem tuam spei plena
semper prora ad ventum!

Dieque nocteque te quaero

Hei, nox atra qua nihil de ea mihi dicitur!
Nec lumen plenilunii nec cantus vocium
quae nominem eius suavem nuncupant,
mentem meam ab ea abducere possunt.
Nonne auribus silentium ululans sentitur?

Horizontem prora navis speculor,
spumas undarum tantum video,
quae leves mobilesque risus delineant,
consciae silentii eius cruciantis mutae.

Mari tranquillo luna se abluit,
Mile alacritatis caecae versibus
nominem tuum saepissime voco,
dum labra mea murmurant:

Iuga sensa semper somniata.
Energema e quo lætitiam vitae accipi.
Numen quod gradus meos ducis.
Nescio quid corde meo fecisti.
Itus quem natalis abhinc dies coepi.
Ferens vis undas usquam oram trahis.
Enavigabo ac pelaga procelosa ad te.
Redamo te cui iam multum pertineo.

Musicam audiens tibi verba leve voce,
dum suavia labiis tuis multa pono.
Tibi, mulier, quae in volatu aquilino
ad vicum tuum mens pervolare agis,
te quaerendo ut blanditias mile det,
flos vitae qua cor in pectore pulsatur.

Inter et lunam in aqua maris
et volatum in aere calido,
solus nocte magis denuo
cum manibus gubernaculo sto,
dum a corde sensa pone te effugiunt.

Navis parata est

Ex immo anima mea ventum tuum sentio et navis per mare vehementer ad te navigat.

Navem mare sulcandam parabo

Cogitatio in te posito navem ut maria sulcet parabo. Carina amore fiet, malus spe, vela somniis... atque gubernaculum a fato gubernabitur.

Perfixis radicibus me exuam et navem ad mare solvam; ad hoc aquarum glaucarum mare quod te ad me traxit, et eiusdemmodi me ad te trahet.

Illumina enim, dea mea, pharum oculorum tuorum ut me recte ad usque portum tuum ferat.